Ik vertrek.

Of eigenlijk, ik ben vertrokken. Naar Oeganda. Samen met vriend Jens en zwager Thomas begin ik hier een bedrijf in passievruchten: TimTom Fruits. Inmiddels zijn we met z’n drieën eigenaar van +/- 30.000 m2 grond vlakbij het national park Bwindi, aan de grens met Congo en Rwanda. Super spannend natuurlijk en ik kan niet ontkennen dat ik met samengeknepen billetjes aan dit hele avontuur begin. Kunnen we er een succes van maken? Kunnen we aarden in een land op (minstens) acht uur vliegen met een totaal andere cultuur? Kunnen we wennen aan gebrek aan internet, televisie, drinkwater uit de kraan, lekker eten en altijd toegang tot elektriciteit? Ik weet het niet. Maar ondanks al deze vragen, heb ik wel heel veel zin om het te gaan proberen! Want wat is er nu mooier dan een kans grijpen die zich voordoet en proberen je droom waar te maken?

Eerlijk is eerlijk, hiervoor heb ik nooit de droom gehad om een bedrijf in passievruchten te beginnen. Of überhaupt eigenlijk een boerderij, buiten het romantische idee van een woonboerderij met paarden midden in het centrum van Utrecht. Of wonen in Oeganda, laat staan ergens volledig afgelegen. Wat ik wel altijd heb gehad is de droom om iets te maken van het leven, te reizen, op avontuur te gaan en iets anders te doen dan studeren, een baan zoeken, sparen, een huis kopen, trouwen, kinderen krijgen, beslissen of ik part-time of full-time wil werken, een hoop belasting betalen, leven voor de weekenden en uitkijken naar mijn pensioen en AOW op mijn vermoedelijk 77e. Niets mis met een baan, een huis en kinderen natuurlijk (met belasting betalen en werken tot mijn 77e wel), maar niet mijn droom. Niet nu in elk geval, op dit moment. Misschien wel later als ik groot ben. Zoals de kleine zeemeermin al zong: ‘ik wil meer’. Of misschien is ‘meer’ niet het goede woord, maar ‘anders’.

Toen deze kans zich dus voordeed en Thomas na zijn ervaring bij een vrijwilligersorganisatie in dit gebied een stukje land had gekocht en vroeg of Jens en ik met hem een bedrijf wilden opzetten, was ik gelijk geïnteresseerd. Jens ook, misschien wel met name Jens eigenlijk, omdat die altijd al een eigen onderneming wilde starten. Natuurlijk was dit meer dromen en fantaseren, zoals iedereen dromen heeft waarvan het 9 van de 10 keer bij een droom blijft. Toen konden we nog niet bedenken dat we daadwerkelijk ons hele leven zouden opgeven voor een leven in hakkietakkie Afrika. Toch zijn we deze zomer op verkenning geweest in Oeganda om te ontdekken of deze droom misschien een bruggetje zou kunnen hebben naar de realiteit. We hebben met z’n drieën veel zakelijke gesprekken gevoerd met de ambassade, de lokale overheid en passievruchtenboeren om onze ideeën te bespreken en advies in te winnen. Naar aanleiding daarvan hebben we besloten het stukje land dat Thomas al had gekocht helemaal om te gooien en te professionaliseren.

Toch waren Jens en ik nog niet direct om. Het was best een cultuurshock en voor ons een grote beslissing om het grootste deel van het jaar te gaan wonen in Rubuguri; een dorp dat bestaat uit een zandweg met wat huisjes, waar 9 van de 10 keer geen elektriciteit is, de kroeg bestaat uit twee plastic stoelen en waar warm bier wordt geserveerd, een uur van tevoren aangekondigd moet worden als er gedoucht gaat worden zodat de kolen aangestoken worden en er warm water is, op zondag iedereen naar de kerk gaat en daarna katje lam is van de zakjes (100 ml) vodka die men koopt voor 15 cent. Een groot verschil met onze woning op 1 minuut fietsen van het centrum van Utrecht, waar we vaak een daghapje eten, alleen zwervers overdag katjelam zijn, de kroeg nét wat groter is en waar het bier lekker koud is, waar we in ons kleine paleisje met vrienden afspreken en lekker de stad in gaan. Bovendien was het lastig voor ons om onze vrienden en familie ‘op te geven’, of in elk geval ze minder vaak te zien dan we zouden willen.

Maar wat vonden we het een gaaf plan! Al voorgenoemde overwegingen ten spijt, we konden het idee op een ander leven, het avontuur en een in potentie succesvol bedrijf niet loslaten. We besloten dat dit een kans was die we niet konden laten schieten, een ‘once in a lifetime opportunity’. We besloten de volgende stap te nemen en meer land aan te kopen. Thomas ging op jacht naar grond, Jens sloeg aan het rekenen en ik hield me bezig met de inhoudelijke kant van ons businessplan. Zo kwamen we stapje voor stapje verder en hebben we nu een weloverwogen beslissing genomen, een mooi logo en 9 acre grond, waarvan (dankzij Thomas) de eerste twee acre er inmiddels professioneel uitzien en de volgende twee acre klaar zijn voor de stekjes die we gaan planten de komende tijd. Met zijn drieën hebben we een droom: een succesvol bedrijf opzetten in passievruchten in Oeganda en daarmee de lokale economie op gang brengen en banen creëren. Zo kiezen we er bijvoorbeeld voor om mensen arbeid te laten verrichten op ons land en het handmatig te laten omploegen, in plaats van een tractor met ploeg te huren. Met een ploeg geef je een persoon een baan, handmatig hebben we drie weken 40 mensen werk kunnen geven. Ook is ons ideaal om uiteindelijk met ‘outgrowing’ te starten: andere boeren trainen in het professioneel verbouwen van passievruchten en hun oogst vervolgens af te nemen.

Een hoop idealen en een hoop dromen, waarvan ik nu absoluut het idee heb dat ik ze ga realiseren! En hoe gaaf is dat? Een droom die zich realiseert tot de werkelijkheid? Al zal het niet altijd even makkelijk zijn, wij hebben absoluut besloten er helemaal voor te gaan. Wel gaan we het op onze manier doen en zullen we regelmatig terug naar Nederland vliegen om onze vrienden en familie te zien, want die kan ik toch niet voor de komende vijf jaar missen! Mochten we uiteindelijk toch verschrikkelijke heimwee krijgen of gruwelijk mislukken, dan zijn we zo weer thuis en hebben we het in elk geval geprobeerd. Zoals ik van jongs af aan van mijn moeder heb meegekregen: beter spijt hebben van dingen die je hebt gedaan, dan spijt hebben van dingen die je niet hebt gedaan!

13.832 gedachten over “Ik vertrek.”